Maak kennis met ons: vrijwilliger Berthy van den Heuvel

Dagelijks zet een groep medewerkers zich (vrijwillig) in voor een goed verloop van de werkzaamheden in het hospice. Op vele terreinen zijn zij actief: in de zorg ter ondersteuning, om de personeelsbezetting te stroomlijnen of als gastvrouw of -man. Benieuwd naar hun motivatie en ervaringen? Maak in deze rubriek uitgebreider kennis met werknemers en vrijwilligers van onze stichting. Deze keer gaan we het gesprek aan met vrijwilliger Berthy van den Heuvel.

Even voorstellen:
Mijn naam is Berthy van den Heuvel, bejaardenverzorgster van beroep en heb een aantal jaren in de ouderenzorg gewerkt. Momenteel ben ik werkzaam als binnendienstmedewerkster op een makelaarskantoor en werkzaam bij Tempus uitvaartzorg in Oss. Omdat ik het heel belangrijk vindt dat mensen die terminaal zijn, ook in de in de laatste fase van hun leven gewoon thuis in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven om te kunnen sterven, ben ik sinds november 2015 vrijwilliger bij TTM. Het zorgen voor een ander blijft namelijk steeds nog meer aan mij trekken!

Waarom heb je gekozen om vrijwilliger bij TTM te worden?
Het grote verschil met de ouderenzorg is dat ik nu wél alle tijd en aandacht kan geven aan de cliënt, waar het in het verleden vaak aan schortte en heb gemist. Als vrijwilliger van TTM kom je bij mensen thuis, in hun privé situatie en in de meest kwetsbare periode van hun leven. Dat ik op deze wijze een stukje kan én mag bijdragen aan het ontlasten van de familieleden vind ik nog steeds heel bijzonder. Het idee dat een (terminale) cliënt anders helemaal alleen ligt ’s nachts, motiveert me juist om dit werk te doen.

Haal je voldoening uit je vrijwilligerswerk en waar blijkt dat uit?
Mijn voldoening haal ik uit het feit dat ik deel uit mag maken van een heel bijzondere, laatste fase van het leven van een ander. Juist in deze fase ben je, als buitenstaander,  deelgenoot van een heel ‘intiem’ moment tussen de cliënt en familie.

Het geeft me een heel goed gevoel dat ik iets kan betekenen voor een ander in de meest kwetsbare periode. Vooral dat je bij iemand bent die anders helemaal alleen zou zijn. Mensen zeggen vaak dat het heel dankbaar werk, maar dat is niet altijd zo vanzelfsprekend. Je hebt namelijk te maken met verschillende mensen, culturen, karakters en situaties. Je komt immers bij een vreemd iemand binnen, in hun meest kwetsbare periode. Daarom is het zo belangrijk om de ander in zijn waarde te laten, begrip te hebben en open te staan voor zijn of haar reactie. Juist die verschillen maakt het vrijwilligerswerk voor mij juist zo interessant en boeiend. Het geeft voor mij ook veel voldoening om te zien dat de familie mij vertrouwen met hun dierbare, dat ze hun eigen verhaal even kwijt kunnen, maar ook dat ze weer even kunnen bijkomen.

Mijn allereerste wake als vrijwilliger bij de TTM heeft heel veel indruk op me gemaakt.  Het deed me beseffen dat dit vrijwilligerswerk echt heel belangrijk, bijzonder maar ook mooi maakt. Daar heb ik een gedicht over gemaakt:

Dankbaarheid zonder woorden
Wat ligt u daar stil en alleen meneer,
in een klein en sober ingericht kamertje.
Wat onwennig stel ik me aan u voor,
maar u reageert niet want u ligt in een diepe slaap.
Zou ik dit wel kunnen schiet het door me heen,
want ik weet niet waar ik misschien voor kom te staan.
Voorzichtig pak ik een stoel en ga ik naast uw bed zitten,
ik kijk u een poosje onderzoekend aan.
Wat zou er nu door u heengaan vraag ik me af,
in de laatste fase van uw leven.
Voelt u zich alleen of hoort u ons nog praten,
mist u uw vrouw die nu thuis is gaan slapen.
Kinderen heeft u niet om hier aan uw zijde te waken.
Bent u bang voor wat er komen gaat,
of heeft u zich er al in berust?
Heeft u misschien pijn dat kunt u me helaas niet vertellen,
ik vertrouw er maar op dat de medicijnen hun werk zullen doen.
Hopelijk hoeft u het laatste stukje van uw leven niet te lijden,
daar kunnen de pillen wellicht nog een stukje in bijdragen.
Maar wat ik u nu vooral even wil laten weten is,
dat ik vannacht bij u blijf, vannacht bent u niet alleen.
De stilte en de sfeer in de kamer voelen ineens anders aan
als ik voorzichtig uw hand aanraak.
Uw dankbaarheid voor mijn aanwezigheid komt ineens bij me binnen zonder woorden,
het bezorgd me een brok in mijn keel.
Dat ene moment zal ik dan ook nooit meer vergeten,
dat ene moment dat u stevig in mijn hand knijpt
en deze vervolgens niet meer los laat…